Olimpiady eBooki


Wielka Księga Olimpiad Szachowych to pierwsza - i jak na razie jedyna na świecie - kompletna kronika Olimpiad Szachowych, zarówno męskich jak i kobiecych. Poczynając od 1927 roku –  opisuje kolejne rozgrywane turnieje narodów.

Dotychczas, w formie eBooków, ukazały się poniższe pozycje książkowe, dostępne m.in. w księgarni internetowej Virtualo:



Olimpiady męskie


Pierwsza Olimpiada Szachowa - Londyn 1927Okładka
Pierwsza Olimpiada Szachowa - Londyn 1927 rozpoczyna cykl oficjalnych Olimpiad Szachowych. Zawody zgromadziły większość ówczesnych sław szachowych, na czele z przyszłym mistrzem świata - Maxem Euwe. Jest to jedna z najsłabiej udokumentowanych Olimpiad w literaturze. Mimo to, autorowi udało się zgromadzić wiele nowych, niezwykle ciekawych informacji oraz unikatowych fotografii.

Wydanie 2012.
Tłumaczenia: polski, angielski.
W sprzedaży wersje: PDF, ePUB, MOBI 

Kup w Virtualo.
II Olimpiada Szachowa – Haga 1928Okładka
Kolejna w cyklu – „II Olimpiada Szachowa – Haga 1928”, była dla autora wielkim wyzwaniem. Większym nawet niż wydanie pierwszej części, poświęconej zmaganiom w Londynie. Kiedy w 1927 roku rozegrano pierwszą Olimpiadę, towarzyszyło jej spore zainteresowanie. Rok później, w Hadze, mieście znanym z wydarzeń szachowych (choćby z odbywających się tam kongresów FIDE), rozpoczęła się druga Olimpiada Szachowa. Kiedy się zakończyła, nie pozostawiła po sobie prawie żadnych pamiątek, informacji, zdjęć …  Wydaje się to zagadkowe, tym bardziej, że poziom sportowy dorównywał temu z Londynu, a media dysponowały w 1928 roku nową technologią umożliwiającą filmowanie wydarzeń i transmitowanie jej przez ocean. Ciekawy jest także wątek polityczno-fabularny. Czy Amerykanie chcieli coś udowodnić? Dlaczego nie pojawiła się drużyna Wielkiej Brytanii?
Najciekawsze partie Olimpiady zostały poddane analizie, opatrzone komentarzem i diagramami. To niewiarygodne, jak w krytycznych sytuacjach mistrzowie potrafili „oszukać” przeciwnika, a mniej doświadczeni rujnowali pewne zwycięstwo dla siebie i zespołu! Kiedy drużyny muszą grać o zwycięstwo, wszystko może się zdarzyć… 

Wydanie 2012.
Tłumaczenia: polski, angielski.
W sprzedaży wersje: PDF, ePUB, MOBI

Kup w Virtualo.
III Olimpiada Szachowa - Hamburg 1930Okładka
"III Olimpiada Szachowa - Hamburg 1930" - kontynuuje kronikarską serię opisującą sportowe i fabularne wątki zmagań olimpijskich. Tym razem przenosimy się w czasie do Niemiec lat trzydziestych, nękanych przez światowy kryzys gospodarczy, który rozpoczął się w 1929 r. Burzliwe tło nie przeszkodziło jednak we wspaniałym widowisku szachowym.
Olimpiada w Hamburgu była wyjątkowa z kilku powodów. Przede wszystkim stało się to, na co wszyscy czekali – FIDE zmodyfikowało regulamin uczestnictwa i „otworzyło” Olimpiadę dla profesjonalistów. Dzięki tej zmianie, turniej przyciągnął najważniejszych i najsilniejszych czempionów, z mistrzem świata Aleksandrem Alechinem na czele. Kraje wystawiły swoich najlepszych reprezentantów, dzięki czemu turniej zyskał wysoką rangę i znacznie podniósł sportowy poziom gry. Smaczku dodaje skandal z udziałem Alechina, który zaskoczył wszystkich swoją postawą! W końcu pojawiły się także dwie rywalizujące ze sobą drużyny - USA i Anglii. Amerykanie grali pod presją srebrnego medalu z Hagi, Anglicy bronili brązu z Londynu. Natomiast Węgrom marzył się trzeci z rzędu tytuł drużynowych mistrzów świata…
Dla Polski, III Olimpiada była swoistym sprawdzianem siły gry. Nasz kraj wysłał do Hamburga absolutnie fantastyczny zespół, który budził szacunek i postrach wśród pozostałych Olimpijczyków. Dokonania polskiej drużyny przeszły do historii szachów i dla nas, oraz dla przyszłych pokoleń mogą być źródłem inspiracji i motywacji do walki o złoto!

Wydanie I 2013
Wydanie II 2015 - rozszerzone (PDF)
Tłumaczenia: polski

W sprzedaży wersje: ePUB, MOBI, PDF

Kup w Virtualo.
IV Olimpiada Szachowa - Praga 1931Okładka
Praska Olimpiada dokumentuje wielkie dzieje polskich szachów olimpijskich i potwierdza supremację Polaków w rozgrywkach drużynowych na najwyższym szczeblu. Turniej był dla naszych zawodników prawdziwym testem umiejętności, ponieważ na starcie zgromadziła się rekordowa w historii ilość zespołów, w składach o wiele mocniejszych niż rok wcześniej. Swoją chęć udziału zgłosiły 22 kraje, ale do Pragi ostatecznie przyjechało 19 reprezentacji, gdyż zgłoszone wcześniej drużyny Belgii, Estonii i Finlandii, nie dojechały. Nie zabrakło oczywiście wielkich nazwisk, choćby Mistrza Świata Alechina, Bogoljubowa i Vidmara. Polacy wystąpili w niezmienionym składzie z Hamburga.
"IV Olimpiada Szachowa – Praga 1931" zawiera wszystkie dostępne partie (tj. ponad 400). Najciekawsze, tradycyjnie już, zostały opatrzone komentarzami. Wszystkie rundy są szczegółowo opisywane i analizowane. Zupełną nowością jest próba oszacowania formy wybranych zawodników przed rozpoczęciem Olimpiady, poprzez analizę wyników zakończonych turniejów. Dzięki temu rzucamy światło na arenę szachową początku lat 30-tych i uświadamiamy sobie rozkład sił czołówki graczy.


Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski

W sprzedaży wersje: PDF


Kup w Virtualo.
V Olimpiada Szachowa - Folkestone 1933Okładka
Kolejna podróż w głąb historii szachów olimpijskich prowadzi nas do Folkestone - uroczej miejscowości na południu Anglii. V Olimpiada Szachowa rozegrana w 1933 roku ma dwa oblicza. Z jednej strony jest kontynuacją pięknej tradycji olimpijskiej i miejscem wspaniałego widowiska szachowego, z drugiej, ukazuje kryzys lat 30-tych - ekonomiczny oraz polityczny. Konsekwencją stagnacji gospodarczej były finansowe kłopoty organizacji szachowych wielu krajów, które w obliczu koniecznych oszczędności, zdecydowały się nie startować. Swoje negatywne piętno odbiła również agresywna polityka Niemiec, za co zostały one wykluczone z listy uczestników. Ostatecznie zagrało 15 drużyn.

Nie zabrakło sław światowych - Alechina, Maroczego i Grünfelda. Polskę reprezentował Ksawery Tartakower, który we wspaniałej partii pokonał Mistrza Świata! Wokół naszego ostatecznego wyniku drużynowego narosło sporo niejasności, ale warto zobaczyć heroiczną walkę Polaków o medal.

Folkestone 1933 jest książką, która dzięki wytężonym poszukiwaniom autora i współpracy z innymi historykami szachów, ewoluowała w ciągu ostatnich 10 lat i zawiera dziś unikalne zapisy partii, niepublikowane do tej pory w oficjalnych bazach.


Wydanie 2014
Tłumaczenia: polsk
W sprzedaży wersje: PDF


Kup w Virtualo.
VI Olimpiada Szachowa - Warszawa 1935Okładka
Po raz pierwszy w historii, Polska została gospodarzem Olimpiady Szachowej. W 1933 roku przyjechało do Warszawy 20 drużyn i był to kolejny rekord w tej kategorii. Zapowiadała się bojowa atmosfera, gdyż w tabeli turniejowej pojawili się wszyscy najważniejsi pretendenci do medali - Amerykanie, Węgrzy, Polacy, Jugosłowianie i Szwedzi. Przybył Mistrz Świata Alechin, oraz plejada znakomitości: Flohr, Grünfeld, Spielmann, Stahlberg, Kashdan i Marshall. Polaków reprezentowali mistrzowie: Ksawery Tartakower, Paulin Frydman oraz debiutujący: Mieczysław Najdorf i Henryk Friedmann. Warto odnotować, że w warszawskiej olimpiadzie pierwsze szlify zbierał 19-letni Estończyk - Paul Keres.

Olimpiada była bardzo udana pod względem sportowym i organizacyjnym. W ostatnich rundach nabrała takich rumieńców, że trudno było odgadnąć finalne rezultaty. Losy polskiego medalu ważyły się do końca. Emocje ogarniały nie tylko zawodników, ale również kibiców, których niekiedy musiała usuwać policja.

W tym wydaniu udostępniamy również unikane partie, fotografie oraz ciekawostki.

Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
VII Olimpiada Szachowa - Sztokholm 1937Okładka
Kolejna Olimpiada Szachowa odbyła się w Szwecji, a opiekę nad imprezą roztoczył król Gustaw V. Rekord warszawski nie został pobity i w Skandynawii zameldowało się dziewiętnaście zespołów.

Przy stolikach szachowych ujrzano doskonałych szachistów jugosłowiańskich: weterana Kosticia, młode wschodzące „gwiazdy” w osobach Pirca i Trifunovicia. Na czele zespołu polskiego stanął ponownie Tartakower. Frydman P. i Najdorf zamienili się szachownicami względem Olimpiady warszawskiej. Po przerwie znów zagrali Appel i Regedziński. Niezwykle silnie prezentowała się ekipa USA! Główni faworyci wystąpili w składzie: Reshevsky, Fine, Kashdan, weteran Marshall oraz Horowitz. Oprócz ekipy USA, za faworytów uważano oczywiście Szwecję, Polskę, Czechosłowację, Jugosławię i zespół Węgier. Niespodzianki można było oczekiwać po zespole Holandii.

Olimpiada w Sztokholmie wyróżnia się wyjątkowo wyrównaną walką wśród drużyn z pierwszej dziesiątki i potwierdza - po raz kolejny - świetną formę Polaków.


Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF


Kup w Virtualo.
VIII Olimpiada Szachowa - Buenos Aires 1939Okładka
Argentyńska VIII Olimpiada Szachowa stanowi symboliczny, tragiczny rozdział w historii szachów. W czasie trwających rozgrywek, 1 września 1939 r. dociera do zawodników mrożąca krew w żyłach informacja o zbombardowaniu polskich miast przez wojska hitlerowskie. W Europie rozpoczyna się II Wojna Światowa. Natychmiast znika nastrój przyjaźni, drużyny rozdzielają się na wrogie obozy. Olimpiadę opuszczają Anglicy. Cudem udaje się organizatorom przekonać zawodników do kontynuacji turnieju. Drużyny państw walczących nie zasiadają odtąd do stolików, co skutkuje wynikiem remisowym 2-2.

Znamienną wizytówką tej Olimpiady jest piękna, heroiczna walka Polaków o złoto. Najgroźniejszym pretendentem do medalu okazuje się być drużyna Niemiec, co nabiera wręcz symbolicznego wydźwięku. Buenos Aires zamyka wyjątkowy rozdział polskich sukcesów olimpijskich...

Autor przybliża kulisy zmagań sportowych dzień po dniu. W scenariusz olimpijski wplecione są opowieści o dramatycznych losach szachistów w czasie wojny. Książka zawiera wiele ciekawych, nieznanych dotąd zdjęć i faktów.

Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
IX Olimpiada Szachowa - Dubrownik 1950Okładka
Pierwsza powojenna Olimpiada nieznacznie tylko rozjaśniła mrok jaki panował w szachowym świecie po międzynarodowym konflikcie. Nie po raz pierwszy wątki sportowe splotły się ze skomplikowaną materią polityki. Jednak tym razem, ich skala pobiła wszelkie dotychczasowe rekordy. Rok 1950 spowity był cieniem zimniej wojny i doprowadził w konsekwencji do bojkotu Olimpiady przez kraje należące do bloku republik sowieckich. W Dubrowniku zabrakło zatem Węgier, Czechosłowacji, NRD, Bułgarii, Rumunii, Albanii i Polski. Z wielkich potęg można było zobaczyć zespoły USA, Argentyny, Jugosławii, Holandii i Niemieckiej Republiki Federalnej. Z powodu niewielkiej  liczby reprezentacji, zastosowano system rozgrywek „każdy z każdym”.

Znakomita organizacja imprezy była możliwa dzięki poważnym subwencjom państwowym i… honorowemu protektoratowi Marszałka Tito! 84 zawodników (w tym czterech arcymistrzów i dwudziestu trzech mistrzów międzynarodowych) rozegrało łącznie 480 partii. Wymownym symbolem minionej potęgi Polaków, był występ arcymistrzów Najdorfa i Tartakowera… w barwach innych reprezentacji.

Walka na szachownicach o miejsca medalowe trwała do ostatniej rundy i nie oszczędzała emocji. Gospodarze nie zawiedli pokładanych w nich oczekiwań!


Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
X Olimpiada Szachowa - Helsinki 1952Okładka
X Olimpiada Szachowa została zorganizowana w stolicy Finlandii w sierpniu 1952 r. Poprzedziły ją XVI Letnie Igrzyska Olimpijskie rozgrywane w Helsinkach w lutym tego samego roku, którym towarzyszyła bardzo napięta atmosfera, panująca między działaczami z krajów bloku wschodniego oraz krajów zachodnich. Pomimo rozwijającego się kryzysu politycznego, Helsinki były areną fascynujących pojedynków na szachownicach. Spodziewano się uczestnictwa 30 krajów, jednak ostatecznie przybyło 25 i rekord z Buenos Aires 1939 nie został pobity. Ogółem 140 zawodników, w tym 13 arcymistrzów i 38 mistrzów międzynarodowych rozegrało łącznie 740 partii. Z ogromną ciekawością obserwowano debiutującą ekipę sowiecką, obrońców pucharu - Jugosłowian oraz „srebrnych” Argentyńczyków i sławnych Węgrów.

Pragnąc zmniejszyć rolę przypadku, obradujący w Helsinkach Kongres FIDE postanowił, że w finale nie będzie mogło grać mniej niż 12 drużyn, zaś cała Olimpiada nie powinna trwać dłużej niż 25 dni. Po raz kolejny zastosowano dwustopniowy system rozgrywek. Ekipy podzielono na grupy; pierwsze trzy zespoły z każdej grupy awansowały do finału A, którego stawką był puchar Hamiltona – Russella.

Drużyna polska wystawiła skład, który został sklasyfikowany w Helsinkach dopiero na 17 pozycji wyjściowej. Do faworytów zaliczono oczywiście zespół ZSRR - co prawda nie przyjechał mistrz świata Botwinnik, ale ekipę sowiecką stanowili wyłącznie arcymistrzowie!

Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF
Kup w Virtualo.
XI Olimpiada Szachowa - Amsterdam 1954Okładka
Gospodarzem XI Olimpiady ponownie została Holandia. Spodziewano się przyjazdu 30 ekip, ale ostatecznie przyjechało tylko 26 i rekord uczestnictwa nadal należał do Buenos Aires.

Wszystkie reprezentacje przyjechały w najsilniejszych składach z wyjątkiem Finlandii. W ekipie sowieckiej zadebiutował mistrz świata Michał Botwinnik, który zastąpił Bolesławskiego. Argentyna wystąpiła tym razem w komplecie. W drużynie NRF można było ponownie zobaczyć najsilniejszego zachodnioniemieckiego szachistę – Unzickera, a także utalentowanego Schmida. Do Amsterdamu przyjechały dwie wschodzące gwiazdy: lider Islandii - młody Fridrik Olafsson oraz jeden z najsilniejszych szachistów w historii, 19-letni mistrz międzynarodowy Bent Larsen.
Niestety po raz drugi po wojnie Polska nie uczestniczyła w Olimpiadzie. Jedynym polskim akcentem turnieju był fakt, iż najwięcej punktów na pierwszej, najtrudniejszej szachownicy zdobył Najdorf, który tylko jeden raz, po porażce z Botwinnikiem wziął dzień wolny.

Analizując przebieg zawodów, trzeba podkreślić, że czegoś takiego wcześniej na Olimpiadach nie oglądano i stało się jasne, że nadeszła „era sowiecka”. Rosjanie wygrali czterdzieści partii przy zaledwie trzech porażkach…

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
XII Olimpiada Szachowa - Moskwa 1956Okładka
W organizowanej przez ZSRR XII Olimpiadzie wzięła udział największa, jak dotąd, liczba zespołów – aż 34 państwa z trzech kontynentów. Miejscem przeprowadzenia Olimpiady był Centralny Teatr Armii Czerwonej w Moskwie, zaś sędzią głównym został arcymistrz Igor Bondarewski.

Zespół gospodarzy walczył w podobnym składzie jak w Amsterdamie w 1954 roku: mistrz świata Botwinnik, Smysłow, Keres i Bronstein, którzy zamienili się szachownicami. Niestety już po raz drugi zabrakło czterokrotnego mistrza olimpijskiego, zespołu USA.

Była to bardzo zacięta Olimpiada. Punkty zdobywało się z ogromnym trudem. Przeważająca ilość meczów kończyła się minimalnym zwycięstwem jednej ze stron lub remisem. W zespołowym rozrachunku drużyna ZSRR znów okazała się bezkonkurencyjna, lecz tuż za nią uplasowały się utytułowane zespoły Jugosławii, Węgier i Argentyny. Indywidualne rekordy bili Szabo i Larsen, którzy byli w życiowej formie. Najdorf nie był już tak skuteczny jak wcześniej, co odbiło się na wyniku jego drużyny.

Rozgrywki podzielono na trzy finały A, B i C, co gwarantowało emocje w każdej z grup. Wyniki finałów B i C, były mniej przewidywalne i do ostatniej rundy trzymały w niepewności.
Wyjątkowo zły wynik polskiego zespołu zmusza do refleksji nad ówczesnym poziomem naszych szachów…

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
XIII Olimpiada Szachowa - Monachium 1958Okładka
XIII Olimpiada na pewno nie była pechowa, bowiem przyniosła kolejne rekordy. Federacja Niemieckiej Republiki Federalnej postanowiła zorganizować Olimpiadę jako jeden z punktów obchodów 800-lecia założenia miasta Monachium. W rozgrywkach wzięło udział 36 państw i to nie z trzech jak poprzednio, ale z czterech kontynentów! Swój udział zgłosiły dwie ekipy afrykańskie: Tunezja i Południowa Afryka. Liczbę debiutantów, ale już nie z tego kontynentu, uzupełniły Portugalia i Liban. Po raz pierwszy od 1931 roku swój akces zgłosiła reprezentacja Hiszpanii, która spisała się w Monachium rewelacyjnie!

Po sześciu latach przerwy pojawiła się ekipa USA, jak zawsze silna, ale bez swojej nowej gwiazdy, mistrza seniorów Stanów Zjednoczonych na rok 1958, zaledwie piętnastoletniego Roberta Fischera, najmłodszego arcymistrza na świecie! Większość ekip przyjechała do Monachium w bardzo silnych składach. Zespół ZSRR legitymował się szóstką arcymistrzów.

Za faworytów, oprócz oczywiście ZSRR, uważano zespoły USA, Węgier, Jugosławii i Argentyny. W półfinałach doszło do niespotykanego wydarzenia, którego pechowym bohaterem był mistrz świata Botwinnik. Polscy zawodnicy grali lepiej Monachium niż w Moskwie, ale ich występ nadal należało zaliczyć do bardzo złych! Żaden z polskich szachistów, mimo gry w finale B, nie przekroczył 60%!

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
XIV Olimpiada Szachowa - Lipsk 1960Okładka
XIV Olimpiada „przebiła” swoim rozmachem i poziomem organizacji wszystkie poprzednie „Turnieje Narodów”! Stało się tak, gdyż Związek Szachowy NRD otrzymał wszechstronną pomoc nie tylko ze strony Komitetu Sportu NRD, ale również ze strony rządu. Zatem zniknęły wszelkie bariery finansowe!

Ciężka praca organizatorów została nagrodzona i Olimpiada w Lipsku miała swoje rekordy. Łączna liczba widzów osiągnęła wartość około 80 000, reprezentowane były cztery kontynenty (dopiero po raz drugi), do walki stawiło się aż 40 reprezentacji, czyli o cztery więcej niż w Monachium. Zadebiutowały: Indonezja, Monako, Albania i Malta. Przybyło 232 zawodników, w tym jedna kobieta. Pani Renoy-Chevrier (Monako) była drugą w historii przedstawicielką płci pięknej walczącej na Olimpiadzie na równi z mężczyznami! Rozegrać miano 1600 partii, jednakże ostatecznie było ich 1593, bowiem 7 oddano walkowerem.

Prawie wszystkie reprezentacje przyjechały w bardzo silnych składach, ale tylko ekipa ZSRR, jak zawsze, dysponowała sześcioma arcymistrzami.
Do zespołu polskiego nominowano Bogdana Śliwę (mistrz Polski), Zbigniewa Dodę (wicemistrz Polski) i Jerzego Kostrę. Pozostali, czyli Andrzej Filipowicz, Kazimierz Plater i Alfred Tarnowski zostali wyłonieni drogą trudnych eliminacji, jakie odbyły się w Piotrkowie Trybunalskim.

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.
XV Olimpiada Szachowa - Złote Piaski 1962Okładka
XXXI Kongres FIDE, obradujący w Lipsku w 1960 roku, postanowił, że Bułgaria będzie traktowana priorytetowo wśród krajów starających o organizację kolejnej, XV Olimpiady Szachowej. Rozgrywki przeprowadzono w „czarnomorskiej Riwierze”, czyli w Złotych Piaskach znajdujących się 17 kilometrów od Warny. Do rozgrywek zgłosiły się 42 drużyny, jednakże w ostatniej chwili zrezygnowały z udziału Chile, Kolumbia i Liban, natomiast Ekwador i Indonezja nie przybyły na miejsce.

Podobnie jak w Monachium 1958 i w Lipsku 1960, reprezentowane były cztery kontynenty. Rekord lipski nie został pobity i ostatecznie zagrało tylko 37 drużyn. Za to najsilniejsze ekipy zjawiły się w komplecie. Łącznie rozegrano 1444 partie. Miało ich być 1452, ale 8 oddano walkowerem.
Tym razem ekipie ZSRR zwycięstwo przyszło o wiele trudniej niż na poprzednich Olimpiadach. Przez blisko połowę dystansu nie potrafiła oderwać się od swoich rywali. Nawet sami sowieccy szachiści i dziennikarze obecni w Złotych Piaskach stwierdzili, że zwycięstwa na Olimpiadzie są coraz trudniejsze.

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.

XVI Olimpiada Szachowa - Tel Awiw 1964Okładka
Już trzeci raz, po Ameryce Północnej (Folkestone 1933) i Ameryce Południowej (Buenos Aires 1939), Olimpiada została zorganizowana poza Europą, ale po raz pierwszy w Azji. Miało to też swój symbol, bowiem Azję uważano za kolebkę szachów. Egzotyczne miejsce Olimpiady, szeroko zakrojona akcja propagandowa na całym świecie zrobiły swoje i w Tel Awiwie padł nowy rekord frekwencji. Przyjechały reprezentacje pięćdziesięciu krajów, udział wzięło 294 zawodników, w tym 31 arcymistrzów i 40 mistrzów międzynarodowych. Rozegrano 1818 partii, zamiast 1820, bowiem dwie oddano walkowerem. W każdym razie liczba rozegranych pojedynków „niebezpiecznie” zbliżyła się do 2000!

Na posiedzeniu Polskiego Związku Szachowego, nominowano na kierownika ekipy olimpijskiej K. Kryńskiego, zaś kapitanem został Andrzej Filipowicz. Na podstawie wyników mistrzostw Polski wytypowano kadrę olimpijską, a o powołaniu do drużyny, dodatkowo zadecydował rezultat w międzynarodowym turnieju w Polanicy, jaki odbył się w dniach 9 – 27 sierpnia 1964 roku.

Autor wykorzystał bogate źródła, w tym niezwykle cenne sprawozdania i komentarze z tamtych lat, m.in.: A. Filipowicza, W. Litmanowicza czy I. Bondarewskiego. Wzorem poprzednich części, oprócz bardzo szczegółowych opisów wyników rund, analiz pozycji na szachownicach i zmian kolejności w tabeli, znajdziemy w książce biografie wielu wybitnych, ale i mniej znanych zawodników, którzy zapisali się swoim uczestnictwem na kartach historii. Wspomnienie w Wielkiej Księdze Olimpiad Szachowych o dokonaniach tych mniej znanych graczy, może być jedynym szachowym śladem jaki po sobie pozostawili.


Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.

XVII Olimpiada Szachowa - Hawana 1966Okładka
Zorganizowana w Hawanie, kolejna Olimpiada Szachowa, przeszła do historii, jako jedna z najlepiej zorganizowanych! Zawody zostały przeprowadzone w luksusowym hotelu „Habana Libre”, gdzie także zakwaterowano zawodników. Na czele Komitetu Organizacyjnego stanął osobiście Fidel Castro, a członkami zostali m.in. prezydent Kuby Dorticos.
Do XVII Olimpiady zgłoszono 301 zawodników, ale ostatecznie do stolików szachowych zasiadło 294, czyli w ilości tej, jaką można było oglądać dwa lata wcześniej w Tel Awiwie. Wśród nich było 38 arcymistrzów i 45 mistrzów międzynarodowych! Planowano rozegrać 1944 partie, finalnie było ich 1924, bowiem aż 20 oddano walkowerem!

Na posiedzeniu Polskiego Związku Szachowego ustalono skład polskiej ekipy olimpijskiej. W skład drużyny weszli: mistrz międzynarodowy Jacek Bednarski, mistrz międzynarodowy Zbigniew Doda, Jerzy Kostro, mistrz międzynarodowy Bogdan Śliwa, Witold Balcerowski i Andrzej Filipowicz.

Kompletem arcymistrzów dysponowała nie tylko ekipa ZSRR, ale i jugosłowiańska. Drużyna USA przyjechała w niezwykle silnym składzie: R. Fischer, Byrne, Benkö, Evans i Rossolimo. Czterema arcymistrzami dysponowały Węgry i Czechosłowacja! Na czele Rumunii wystąpił coraz silniej grający Gheorghiu.

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.



XVIII Olimpiada Szachowa - Lugano 1968Okładka
XVIII Olimpiada Szachowa została zorganizowana w południowo-wschodniej Szwajcarii, w liczącym około 30 tysięcy mieszkańców miasteczku malowniczo położonym nad jeziorem Lugano, od którego przejęło swoją nazwę.

Co prawda do Lugano przyjechała rekordowa liczba 41 arcymistrzów i 55 mistrzów międzynarodowych, ale turniej niechlubnie „zasłynął” z niedogodności miejsca gry. Problem był na tyle poważny, że stał się powodem rezygnacji z uczestnictwa jednej z najciekawszych person tej olimpiady.

Do Lugano przyjechały 53 reprezentacje! Ponieważ zjawiła się także Australia, były reprezentowane, podobnie jak w Tel Awiwie, wszystkie zamieszkane kontynenty. Zadebiutowały Andora, Kostaryka, Singapur i Wyspy Dziewicze. 314-tu zawodników miało rozegrać 1912 partii. Ostatecznie liczba ta wyniosła „tylko” 1906, bowiem 6 oddano walkowerem.

Niełatwe do rozwiązania zadanie miał Polski Związek Szachowy przy ustalaniu składu reprezentacji polskiej. Przyczyną trudności były zaskakujące wyniki XXV Mistrzostw Polski.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.


XIX Olimpiada Szachowa - Siegen 1970Okładka

W 1970 roku, niemieckie Siegen stało się miejscem kolejnych rekordów olimpijskich. Przyjechały reprezentacje aż 64 krajów, choć finalnie dopuszczono do rozgrywek tylko 60 zespołów. W Olimpiadzie zadebiutowały: Japonia, Nowa Zelandia, Rodezja, Wyspy Owcze i wysepka Guernsey. Do udziału zgłoszono wszystkie drużyny w pełnych składach, ale ostatecznie Australia, Szwajcaria, Mongolia, Kuba, Meksyk i Czechosłowacja grały w piątkę. Kolejny pobity rekord dotyczył ilości zawodników - do gry zasiadło 360 graczy, w tym 35 arcymistrzów i 66 mistrzów międzynarodowych. Rozegrać mieli 2280 partii, ale ostatecznie 6 oddano walkowerem

Spośród wszystkich drużyn, jedynie ekipa ZSRR dysponowała kompletem arcymistrzów, bowiem wiele krajów odmłodziło swoje składy na rzecz przebojowych mistrzów międzynarodowych lub nawet „zwykłych” mistrzów. W drużynie USA w końcu zagrali razem Fischer i Reshevsky, zabrakło jednak braci Byrne.

Prezydium Zarządu Polskiego Związku Szachowego ustaliło skład drużyny olimpijskiej: Jerzy Kostro, Włodzimierz Schmidt, Zbigniew Doda, Jacek Bednarski, Jan Adamski, Andrzej Filipowicz.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.


XX Olimpiada Szachowa - Skopje 1972
Okładka

Federacja Szachowa Jugosławii na miejsce rozgrywek XX Olimpiady Szachowej wytypowała stolicę Macedonii – Skopje. Po raz pierwszy postanowiono równocześnie ze zmaganiami mężczyzn przeprowadzić V Olimpiadę Kobiet.
Mimo, że do Skopje przyjechały 63 reprezentacje, wiele z nich zameldowało się w bardzo osłabionych składach. Rzucał się w oczy przede wszystkich skład ekipy USA, która przybyła bez nowo kreowanego mistrza świata Fischera oraz arcymistrzów Reshevsky’ego, Evansa i Lombardy’ego. W tej sytuacji za najpoważniejszego przeciwnika Rosjan uważano zespół gospodarzy
Skopje było miejscem debiutu olimpijskiego trzech - w przyszłości - wybitnych szachistów. Na pierwszej szachownicy rezerwowej ZSRR zagrał 21-letni Anatolij Karpow, przyszły mistrz świata, na czwartej szachownicy Holandii także 21-letni, długowłosy Jan Timman, zaś na trzeciej Jugosławii Lubomir Ljubo-jević (20 lat). 
Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.



XXI Olimpiada Szachowa - Nicea 1974Okładka
Kolejną, XXI Olimpiadę zorganizowała Francuska Federacji Szachowa. Rozpisany we Francji przetarg na przeprowadzenie tej wielkiej imprezy wygrał kurort Nicea. Niestety, Komitet Organizacyjny pod kierownictwem Raoula Bartolo nie sprostał w pełni wszystkim wyzwaniom, jakie niesie przygotowanie tak gigantycznego turnieju.
Przy XXI Olimpiadzie figurowały 73 zespoły i rekord ze Skopje został znacznie przekroczony. Czołówkę Olimpiady pod względem siły rankingu jej zawodników, stanowiły w kolejności drużyny: ZSRR, USA, Jugosławii, Węgier, RFN, Czechosłowacji, Bułgarii, Argentyny, Holandii i Izraela.
Z ważnych absencji warto wskazać brak mistrza świata, Roberta Fischera, który od zdobycia tytułu nie uczestniczył w żadnych rozgrywkach szachowych oraz Roberta Hübnera, niemogącego dojść do siebie, po pełnym konfliktów ćwierćfinałowym meczu pretendentów z Tigranem Petrosjanem. Do najbardziej „barwnych” postaci Olimpiady należał 64. letni Mieczysław Najdorf. Okazał się nieoczekiwanie jednym z najstarszych uczestników!
Polski zespół reprezentowali: Włodzimierz Schmidt, Zbigniew Doda, Krzysztof Pytel, Jerzy Kostro, Jan Adamski i Jerzy Pokojowczyk. Na trenera i kapitana drużyny nominowany został mistrz Stefan Witkowski, zaś kierownictwo nad całą reprezentacją objął wiceprezes Polskiego Związku Szachowego Stefan Furs.
Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.

XXII Olimpiada Szachowa - Hajfa1976Okładka
Kronika Hajfy 1976 kontynuuje serię historii Olimpiad Szachowych i jednocześnie wypełnia lukę w literaturze szachowej po roku 1974, dając polskim czytelnikom okazję do poznania nieznanych faktów, partii i fotografii dokumentujących przebieg turniejów narodów.
XXII Olimpiada, zorganizowana tym razem przez Izrael, padła ofiarą napiętej atmosfery geopolitycznej lat siedemdziesiątych. Została zbojkotowana przez blisko 40 państw, w tym kraje arabskie i solidaryzujący się z nimi ZSRR. "Zakaz" uczestnictwa dostały wszystkie ekipy należące do ówczesnej hybrydy zwanej „Krajami Demokracji Ludowej”. Zabrakło gwiazd… drużyn ZSRR, Węgier, Jugosławii, Czechosłowacji czy też Rumunii. Ostatecznie przyjechały reprezentacje 48 państw, w tym czterech debiutantów: Honduras, Tajlandia, Papua Nowa Gwinea oraz Bermudy.
Wielu doborowych arcymistrzów było nieobecnych. Natomiast z grających najwyżej notowany okazał się Ulf Andersson, który z rankingiem 2585 zajmował 14 – 16 lokatę na liście FIDE z dnia 1 I 1976 roku.
Warto dodać, że XXII Olimpiada została zaplanowana jako pierwsza, w której miał być zastosowany tzw. system szwajcarski kojarzenia drużyn.

Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.


XXIII Olimpiada Szachowa – Buenos Aires 1978Okładka
Buenos Aires stało się ponownie – po 39 latach – organizatorem Olimpiady Szachowej. Zgłosiło się 65 państw, zatem rekord uczestnictwa nadal należał do Nicei, gdzie grały aż 74 kraje.
Turniej został rozegrany na dystansie 14 rund. Głównym faworytem była reprezentacja ZSRR mimo osłabienia brakiem mistrza świata Karpowa oraz Tala, ale za to wzmocniona udziałem Borysa Spasskiego. Walkę o srebrne i brązowe medale miały toczyć ekipy USA oraz Węgier, Jugosławii i RFN.
Olimpiada gościła najsilniejszych szachistów świata – 8 reprezentacji miało średni ranking powyżej 2500. Liczba arcymistrzów walczących w Buenos Aires wynosiła już 66, a mistrzów międzynarodowych było 60.
Rezultaty XXIII Olimpiady były sensacyjne - wieloletnia hegemonia szachistów sowieckich została w końcu przełamana. Równie wielkimi niespodziankami były rezultaty końcowe Danii i Polski. Oba zespoły znalazły się w czołówce światowej i zanotowały największy swój powojenny sukces.

Wydanie 2017
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.

XLI Olimpiada Szachowa - Tromso 2014Okładka
W kilka miesięcy po zakończeniu XLI (41) Olimpiady Szachowej, publikujemy pierwszą na świecie, kompletną kronikę z Tromso. Znajdują się w niej wszystkie najistotniejsze informacje i materiały, które pozyskano na etapie przygotowań do Olimpiady, w trakcie jej trwania oraz końcowych analiz. Autor wykorzystał praktycznie wszelkie dostępne źródła - materiały własne, turniejowe, żywe pokazy (live show), sprawozdania uczestników, jak również newsy z mediów prasowych i internetowych.

Tromso 2014 posiada charakterystyczny, chronologiczny styl narracyjny K. Puszczewicza, dzięki czemu książkę czyta się jak żywą opowieść. Jej najważniejszymi bohaterami są uczestnicy Olimpiady – gracze i organizatorzy, którzy towarzyszą nam od pierwszej do ostatniej rundy. Autor wplótł w treść książki unikalne ciekawostki, a sprawozdania sportowe uzupełnił o fabułę rzeczywistych wydarzeń, dziejących się często również poza szachownicą. Monografia zawiera setki zdjęć, wszystkie rozegrane partie i bardzo dużo diagramów wraz z komentarzami.

Do norweskiego Tromso przybyła rekordowa liczba drużyn – 172 ekipy męskie i 134 kobiece. XLI Olimpiada Szachowa należy do jednej z najbardziej dramatycznych w historii i przyniosła całkowicie nieoczekiwane wyniki. Chińczycy mimo braku w swojej ekipie dwóch najlepszych zawodników, po raz pierwszy w historii zdobyli złoty medal. Natomiast faworyzowana drużyna rosyjska, ku zaskoczeniu wszystkich, pozostała poza podium. Polska ekipa po raz pierwszych od wielu lat finiszowała na pierwszych stołach i decydowała o kolorze medali dla pozostałych drużyn.

Wydanie 2014
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.

XLII Olimpiada Szachowa - Baku 2016Okładka
Olimpiada w Baku odbyła się 89 lat po zorganizowaniu pierwszej Olimpiady Szachowej w Londynie w 1927 roku. Pierwsze Turnieje Nacji odbywały się z niewielką ilością drużyn i grane były systemem kołowym. Jedynie w 1939 roku w Buenos Aires zgłosiło się prawie 30 zespołów i trzeba było podzielić rozgrywki na półfinały i finały.

W czasie zawieruchy wojennej olimpijskie życie szachowe zamarło, aby odnowić się w Dubrowniku w 1950 roku, a począwszy od Helsinek 1952 ilość uczestniczących krajów zaczęła narastać. W latach 60 i 70. ubiegłego wieku Olimpiady Szachowe trwały po trzy tygodnie, a zbliżająca się do 100 ilość zespołów znacznie zwiększała koszty organizacji. Z tego powodu w Hajfie 1976 po raz pierwszy zaproponowano system szwajcarski na dystansie 13 i 14 rund. W Lucernie 1982 zagrało ponad 90 ekip, a w Dubaju 1986 została przekroczona „magiczna” liczba 100 reprezentacji.

Kolejna ważna zmiana nastąpiła w Dreźnie 2008, gdzie liczbę zawodników rezerwowych ograniczono do jednego, a ilość rund do 11, aby jeszcze bardziej zmniejszyć i tak potężne koszty organizacyjne. Największy rozmach organizacyjny i przepych towarzyszył Olimpiadom Szachowym w Lipsku 1960, Hawanie 1966, Dubaju 1986 i… Baku 2016.

Olimpiada Szachowa w Baku była już czterdziesta druga. Organizatorzy „stanęli na głowie”, aby długo pozostała w pamięci uczestników i fanów królewskiej gry, co im się całkowicie udało. Wspaniała sala gry, doskonałe gremium sędziowskie, brak konfliktów, świetna obsługa internetowa umożliwiająca śledzenie zarówno poszczególnych meczów jak i partii, studia komentatorskie „on line” w kilku językach, to najkrótszy opis tej wspaniałej Olimpiady.

Dla Polaków była szczególnie ważna, bowiem mężczyźni zajęli znakomite siódme miejsce, a panie po raz pierwszy w historii sięgnęły po srebrne medale.

Niczym bajka z 1001 nocy, skończyła się i wspaniała impreza w Baku. Aby myślami móc powrócić do pięknych wnętrz Sali Kryształowej, jeszcze raz przeżyć emocje i dramaturgię walki o puchar Hamiltona – Russela, przyjrzeć się ogromnej ilości zdjęć, dzięki którym można było „zatrzymać” czas i jeszcze raz przeżyć „runda po rundzie” tę niesamowitą bakijską przygodę – została napisana ta spora praca.

Aby zachować materiał dla historyków szachowych – praca zawiera komplet rozegranych partii i sukcesywnie spisywane przez autora doniesienia medialne.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF.

Kup w Virtualo.

 

Olimpiady kobiece


Pierwsza Kobieca Olimpiada Szachowa - Emmen 1957Okładka
Olimpiady Szachowe Kobiet miały być w swoim założeniu oficjalnymi mistrzostwami świata i traktowane jako najważniejsza impreza FIDE w kategorii kobiet. W 1957 roku do holenderskiego Emmen przybyło aż 21 ekip zarówno z Europy jak i Ameryki, a wśród nich zespół z Polski w składzie: mistrzyni Polski Krystyna Hołuj (w turnieju w Polanie w 1957 r. uzyskała wynik 13,5 p. z 15 partii) oraz wicemistrzyni Mirosława Litmanowicz.

Wśród przybyłych na I Olimpiadę zawodniczek można było zobaczyć ówczesną mistrzynię świata Olgę Rubcową oraz uczestniczki II turnieju pretendentek do tytułu mistrzyni świata: Keller-Herrmann, Zworykinę, Iwanową, Heemskerk, Gresser, de Silans i Kertesz. Bardzo osłabiona przyjechała ekipa jugosłowiańska, bowiem nie zagrały dwie najsilniejsze zawodniczki tego kraju, a mianowicie Nedeljković i Lazarević.
Olimpiada w Emmen od początku do końca była nieprzewidywalna w swym przebiegu!

Wydanie 2013
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.



II Kobieca Olimpiada Szachowa - Split 1963Okładka
Trzeba było czekać aż 6 lat na kolejną, drugą Olimpiadę Kobiet. Nie spotkała się ona, co prawda, z tak dużym oddźwiękiem jak poprzednia, ale dzięki obecności Mongolii, w Jugosławii (obecnie Chorwacji) zameldowały się drużyny z trzech kontynentów.

Do Split przyjechało wiele gwiazd kobiecych szachów na czele z 22. letnią mistrzynią świata Noną Gaprindaszwili. Do faworytek zaliczono szachistki z ZSRR, Rumunii i NRD. Zwracano także uwagę na bardzo wzmocniony w porównaniu z Emmen skład Jugosławii i… Polski.

Liczba wszystkich uczestniczek była, mimo posiadania rezerwy, mniejsza niż na I Olimpiadzie Kobiet w Emmen 1957 i liczyła 41 zawodniczek. 14 szachistek miało tytuł mistrzyni międzynarodowej. Zespoły Mongolii, Szkocji, USA i Monako grały tylko we dwójkę. W tej ostatniej można było zobaczyć Renoy-Chevrier znaną z udziału w męskiej Olimpiadzie w Lipsku w 1960 roku.

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.


III Kobieca Olimpiada Szachowa - Oberhausen 1966Okładka
Po raz trzeci czołowe szachistki świata spotkały się, aby walczyć o tytuł drużynowego mistrza świata w kategorii kobiet. Tym razem organizacji Olimpiady podjęła się Federacja Szachowa Niemieckiej Republiki Federalnej, a na miejsce rozgrywek wybrano liczące wówczas 160 tysięcy mieszkańców miasto Oberhausen leżące w zagłębiu Ruhry.

Na starcie stanęło jeszcze mniej zespołów niż w Splicie, bo tylko 14, ale nie zabrakło ani jednej reprezentacji liczącej się w świecie. Tym bardziej, że po przerwie zagrały szachistki Anglii i Czechosłowacji. Zdecydowanymi faworytkami były: ZSRR (Gaprindaszwili, Kozłowska i Zatułowska), Rumunia (Nicolau, Polihroniade i Perevoznić), Jugosławia (Lazarević, Nedeljković i Jovanović) oraz NRD (Keller-Herrmann, Nowarra i Just). Zespół polski, pod opieką ponownie Stefana Witkowskiego, wystąpił w składzie: Krystyna Radzikowska, Mirosława Litmanowicz i Danuta Samolewicz.

W Oberhausen zagrało, co prawda tylko 14 drużyn, ale za to wszystkie, z wyjątkiem Danii, zameldowały się w kompletnych składach, czyli dwie zawodniczki podstawowe i jedna rezerwowa. Łącznie przyjechało 41 szachistek, które rozegrały 182 partie.

Wydanie 2015
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.



IV Kobieca Olimpiada Szachowa - Lublin 1969Okładka

Przeprowadzenie IV Olimpiady Kobiet zlecił Polsce Kongres FIDE w Wenecji w 1967 roku. Oficjalna nazwa turnieju brzmiała: IV Drużynowe Mistrzostwa Świata Kobiet. Wg uczestniczek grających w Lublinie: „(…) impreza lubelska znacznie przewyższała organizacyjnie Emmen i Oberhausen, nie ustępując w ogólnym przekroju Olimpiadzie w Splicie”.

Na Olimpiadę przybyło tylko 15 zespołów (o jeden więcej niż do Oberhausen), przy czym wiele z nich w bardzo osłabionych składach, co po raz pierwszy w historii Olimpiad pozwoliło ekipie sowieckiej „odetchnąć z ulgą”. Lublin był ostatnią Olimpiadą, na której szachistki nie posiadały rankingu FIDE. Rozegrano łącznie 210 partii tempem 2,5 godziny na 40 posunięć i po godzinie na każde kolejne 16. Tytuł mistrzyni międzynarodowej posiadały 22 szachistki.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.





V Kobieca Olimpiada Szachowa - Skopje 1972Okładka

Do Skopje (aktualnie należącym do Macedonii) przyjechały reprezentacje aż 23 krajów. Po raz pierwszy w szranki olimpijskie przystąpiły Szwecja, Brazylia, Australia, Szwajcaria, Izrael, Singapur i Japonia! Niestety, po raz drugi zabrakło zespołu USA, a po raz pierwszy Danii. Ale już można było podziwiać przy szachownicy przedstawicielki czterech kontynentów!
Postanowiono połączyć obie Olimpiady, męską i żeńską i choć panie grały w mniejszych pomieszczeniach świeżo wybudowanych pawilonów wystawowych, na warunki gry nie mogły narzekać! Protektorat nad Olimpiadami objął sam prezydent Tito, toteż rozmach organizacyjny przypominał Lipsk 1960, Hawanę 1966, czy też Siegen 1970, do tego momentu najlepiej zorganizowane Turnieje Narodów. Od tego roku postanowiono także organizować Olimpiady Kobiet co dwa lata!
Olimpijska reprezentacja Polski została wybrana bez dodatkowych eliminacji, bowiem trzy zawodniczki były w owym czasie bezkonkurencyjne w kraju: 41. letnia Radzikowska (brązowa medalistka mistrzostw Polski) i 44. letnia Litmanowicz oraz nowa „gwiazda” polskich szachów 26. letnia Ereńska-Radzewska, która na XIV Mistrzostwach Polski rozegranych w Lublinie w marcu 1972 zdobyła tytuł mistrzyni kraju.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.




VI Kobieca Olimpiada Szachowa - Medellin 1974Okładka


Dwa lata po Olimpiadzie Kobiecej w Skopje pobity został rekord frekwencji, bowiem do gościnnej Kolumbii przybyło 25 reprezentacji. Debiutantkami okazały się: Kanada, Hiszpania, Meksyk, Puerto Rico, Irak, Panama i… Kolumbia! Rzadki to przypadek, gdy organizator należał również do debiutantów olimpijskich!
Faworytkami Olimpiady były oczywiście zawodniczki sowieckie, które zjawiły się w składzie: mistrzyni świata Nona Gaprindaszwili i dwie finalistki meczów pretendentek do tego tytułu – Nana Aleksandryja i Irina Lewitina.
Niespodzianki oczekiwano od Rumunii mimo braku Nicolau. W zespole Węgier znowu walczyły Ivanka i Veröci. W reprezentacji Bułgarii zadebiutowała, od razu na pierwszej szachownicy, Rosjanka należąca do czołówki światowej kobiet, Tatiana Lemaczko.
Niestety, wśród 25 ekip z całego świata, po raz pierwszy w historii, wbrew stanowisku Polskiego Związku Szachowego, zabrakło Polek.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.




 VII Kobieca Olimpiada Szachowa - Hajfa 1976Okładka

Dwa lata po Olimpiadzie Kobiecej w Skopje pobity został rekord frekwencji, bowiem do gościnnej Kolumbii przybyło 25 reprezentacji. Debiutantkami okazały się: Kanada, Hiszpania, Meksyk, Puerto Rico, Irak, Panama i… Kolumbia! Rzadki to przypadek, gdy organizator należał również do debiutantów olimpijskich!
Faworytkami Olimpiady były oczywiście zawodniczki sowieckie, które zjawiły się w składzie: mistrzyni świata Nona Gaprindaszwili i dwie finalistki meczów pretendentek do tego tytułu – Nana Aleksandryja i Irina Lewitina.
Niespodzianki oczekiwano od Rumunii mimo braku Nicolau. W zespole Węgier znowu walczyły Ivanka i Veröci. W reprezentacji Bułgarii zadebiutowała, od razu na pierwszej szachownicy, Rosjanka należąca do czołówki światowej kobiet, Tatiana Lemaczko.
Niestety, wśród 25 ekip z całego świata, po raz pierwszy w historii, wbrew stanowisku Polskiego Związku Szachowego, zabrakło Polek.

Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.





 
 XXVII Kobieca Olimpiada Szachowa - Baku 2016Okładka

XXVII Kobieca Olimpiada Szachowa w Baku gościła ogółem 134 reprezentacje (o jedną więcej niż w Tromsø). Najwyższy, średni ranking w tabeli startowej prezentowały Chinki – powyżej 2550. Zespół Polski otrzymał siódmy numer startowy.
W przeciwieństwie do XLII Olimpiady Szachowej w kategorii mężczyzn (tzw. Open), czołówka kobiet rozegrała między sobą dużo spotkań, co radykalnie zmniejszyło czynnik przypadkowości, a wyniki końcowe w pełni odzwierciedlają formę zaprezentowaną przez poszczególne zespoły.
Do zmagań w Baku powołane zostały: Monika Soćko (11 występ na Olimpiadzie), Jolanta Zawadzka (5 występ), Karina Szczepkowska-Horowska (3 występ), Klaudia Kulon (2 występ), Mariola Woźniak (debiut). Trenerem i kapitanem reprezentacji kobiet został Marek Matlak.
Typowano, że walka o medale będzie się rozstrzygać pomiędzy trzema faworytami – drużynami Chin, Rosji i Ukrainy, a miejsce Polek w pierwszej szóstce będzie sukcesem.
Rzeczywistość okazała się niewiarygodnie wręcz piękna – Polki sięgnęły po największy sukces w historii polskich szachów kobiecych – srebrne medale. Historyczne wydarzenie dla Polski! Po 14 latach ponownie jesteśmy w na podium na Olimpiadzie Szachowej. Poprzednie dwa medale kobiet (w Valletcie 1980 oraz Bled 2002) były brązowego kruszcu.


Wydanie 2016
Tłumaczenia: polski
W sprzedaży wersje: PDF

Kup w Virtualo.